برای زن فردا...کردیا

 
آنتراکت
نویسنده : الهام پاوه نژاد - ساعت ۸:٤٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ مهر ۱۳۸٧
 

نمی دونم این صفحه تا چه حد مخاطب و خواننده داره ولی دو هفته ایی به شدت درگیر تمرین کاری هستم که به زودی روی صحنه می ره .به این دلیل نمی تونم همین یادداشت های پراکنده را هم بگذارم..شاید یک جور آنتراکت به حساب بیاد تا من بتونم هم  این صفحه رو ارزیابی بهتری کنم هم به کار تمرینم متمرکز برسم..برای همین تا شروع اجرا..فعلا خدا نگهدار.


 
 
خواب ...
نویسنده : الهام پاوه نژاد - ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٦ مهر ۱۳۸٧
 

غروب .

دریای آرام و وهم ناک جنوب.

هیچ صدایی از هیچ جا نمی آد.

نزدیکم می شه.. گیاهی به دستم می ده..نامش را می گه ولی هر کاری میکنم به یاد نمی آرم.. حافظه ی لعنتی !

از اعجازش می گه..در قدرت رشد...

به دستم می گیرم و می بینم در نهایت شگفتی، آرام آرام رشد می کنه...

حیرت زده ام..باور نکردنی است...گیاهی شبیه بامبو شاید...

با خودم فکر میکنم برگردم خانه اونو کجا بگذارم که رشد برگهاش زیبایی خانه را بیشتر کنه..بالکن؟ گوشه اتاق ،کنار پنجره ؟

می خوام بگم در ورودی ساختمان چطوره ؟ مثل یک آلاچیق بر سر در خانه.. که بی کلامی ،منو بوسید و رفت...

من در ناباوری رشد گیاه و ترک او ، پاهایم را در آب گرم دریا می گذارم و

از خواب می پرم....


 
 
فریاد "سعاد الصباح"
نویسنده : الهام پاوه نژاد - ساعت ٥:٤٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٥ مهر ۱۳۸٧
 

اگر نتوانم با تو قهوه بنوشم

                                       پس قهوه خانه ها به چه دردی می خورند ؟

اگر نتوانم با تو بی آن که هدفی داشته باشیم

                                                        راه بروم

                                     پس خیابان ها به چه درد می خورند ؟

اگر نتوانم نام تو را

                      بی آن که بترسم

                     مز مزه کنم

                                   پس زبان ها به چه درد می خورند ؟

اگر نتوانم فریاد بزنم

                  دوستت دارم

                                 پس دهانم به چه درد می خورد ؟              

 


 
 
نامه ایی که هر گز به تو نخواهد رسید
نویسنده : الهام پاوه نژاد - ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٥ مهر ۱۳۸٧
 

دیگر همه چیز تقسیم شده است ؛

ستاره ها،خورشید و ماه.

من سر افکنده پیش تو می آیم ،

من به شدت شرمگینم ،

زیرا چیزی برای بخشیدن به تو ندارم ،

زیرا همه چیز را تقسیم کرده ، بخشیده اند.

و این واژه ها ؛ خورشید هایی غریب

و درختان عریان و دلتنگی تو

بی اندازه غمگینند و بی اندازه نا امید ،

زیرا این نامه هرگز به تو نخواهد رسید ،

زیرا همه جا دوباره ترا خواهم جست ،

زیرا همه جا دوباره ترا یاد خواهم کرد.

...بخشی از کتاب "پائیزی کاملا متفاوت"

هوانس گریگوریان

ترجمه ی واهه آرمن

نشر امرود / در انتظار مجوز